• Onlangs las ik een leuk artikel in de kampioen van de ANWB.
    Het ging over hoofdzaken en waarom we nu niet tegelijkertijd kunnen rijden én bellen.
    Dit geldt ook voor handsfree bellen.

    Hoe komt het dan dat er zo weinig dingen zijn die we tegelijkertijd kunnen?
    Om een taak uit te voeren heb je je werkgeheugen nodig en dat kan maar voor één ding tegelijkertijd gebruikt worden.
    Als je bijvoorbeeld 17 en 18 bij elkaar wil optellen en tegelijkertijd een artikel doorlezen, lukt je dat niet.
    Bij multitasken voer je één of meer taken uit. Je hoofd kiest er eigenlijk voor om één van de twee taken uit te voeren, de andere naar de achtergrond te parkeren en pas als taak één klaar is, gaat je hoofd verder met taak twee.

    Volgens dr.Jelmer Borst kan je dat vergelijken met de knip- en plakfunctie van de computer.
    Als je één ding onder de knop hebt zitten, kun je op dat moment niet nog iets anders kopiëren.

    Twee dingen tegelijkertijd uitvoeren kan alleen als het twee verschillende taken zijn, zoals wandelen en om je heen kijken of afwassen en een gesprek voeren. Bij lopen hoef je niet na te denken, daarom kun je ook nog om je heen kijken en de omgeving in je opnemen.
    Ook bij het afwassen gebruik je dan 2 verschillende mechanismen in je hersenen. Je handen voor de afwas en voor het gesprek je hoofd en mond.

    Om dan terug te komen op het autorijden en telefoneren, daar moet je voor beide je werkgeheugen aanspreken.
    Er komt gewoon aandachtsverlies. Je reactietijd wordt langer met alle mogelijke gevolgen van dien.

    In het artikel wordt ook wel aangehaald wat dan het verschil is met een passagier die naast je zit en waar je een gesprek mee voert.
    Het grote verschil is dat een gesprek met een passagier  zelfregulerend is. Die ziet de verkeerssituatie en kan daarop inspelen door even te wachten met praten op het moment dat je in moet halen of een afslag moet nemen.

    Leuk artikel, maar er zijn zelfs mensen die niet kunnen autorijden én een gesprek aangaan met een passagier.
    Zo kan ik me nog heel goed herinneren dat ik in maart 2012 naar de masterclasses van de NBPO ging.
    Collega organizer Hilde Verdijk reed met mij mee. Na zeker twee afslagen gemist te hebben (omdat ik niet op de borden zat te letten en ik de Tomtom al helemaal niet meer hoorde) en nog eens te ver doorrijden zijn we die dag veilig en wel in Utrecht aangekomen.
    Gelukkig hebben we er hartelijk om kunnen lachen, maar wat volgens sommigen tegelijkertijd mogelijk is, blijkt in de praktijk soms net iets lastiger 🙂